مسعود رضایی بیاره
پرتو, مهر
روزهـــا رفـت ، نبـودی
و نبـودیم و گــذشت
گـَــردی از آینــــهی
دل نــه زدودیم و گذشت
سر زد از بــام فــلق هــر سحری
پـرتــو مهر
دیــده صبحی نه گشودیم و غنـودیم
مسعود رضایی بیاره
کوه گــُل
کبک دل پر می زند ، پَر در هوای کوه گــُل
بــی قــرارم، بــی
قرارم لالــههـای کوه گــُل
تیر صیـــاد ستــم بشکسته
بــــالم ، می روم
تــا بیفتم در
سراشیبی بــه پ
مسعود رضایی بیاره
غزال, و غزل
انگارهمین لحظه،همین خانه ،همین ثانیهها بود
مــن بـــودم و
او بـود و همین حال و هوا بـود
در وسعت چشمــــان سیــه فــــــام وی انــــگار
باغــــی ز غــــزل ،
مسعود رضایی بیاره
اردیبهشت,
شانــــه زد بــــاد
بهاری بـر سر اردیبهشت,
در چمــن پیچیــده عـــطر
پیـــکر اردیبهشت,
چتـــر زنبـــق شد پــدیــدار
و کـــلاه نسترن
سر بـرآورد از صحــــاری
لشکر ارد